Ballina Psikologji “Fundi i çdo gjëje”

“Fundi i çdo gjëje”

47

E mbylle?
A e bëtë vërtet?
A keni mbaruar vërtet?
Fundi i çdo gjëje, qoftë një marrëdhënie, frekuentimi i një vendi, një grupi, përkatësia në një sistem apo një ideologji, një iluzion apo një besim
duhet të kremtohet me një rit brenda apo jashtë teje.
Ne kemi nevojë për një lamtumirë, një funeral,
një akt që tërheq kufijtë e asaj që ka qenë dhe nuk është më tani.
E keni festuar fundin?
Të tjerët nuk e bënë apo nuk donin ta bënin?
Ti mund ta besh.
Mund të bësh gjestin e shenjtë të mbylljes që heshtin heshtjen e të plogështit.
Kur dikush vdes,
nga dhembshuria për trupin e zbrazur nga jeta, kryhet gjesti i mbylljes së syve.
Kur dikush vdes, bëhet riti i varrimit i cili rikthen gjithçka në filizat e ardhshëm që ne nuk mund t’i dimë.
Mbylle.
Mund të mbyllësh sytë e gjërave që ke lënë hapur për të hyrë pa barrë aty ku të presin.
Mbylle.
Nuk po them se do t’ju lehtësojë.
Mbylle dhe do të dhemb
pikërisht në pikën ku vazhduat të shpresonit se diçka mund të ndryshojë, të rilindë, të zgjidhet.
Mbylle dhe do të ndjesh dorëzimin dhe dështimin, çështje shumë dinjitoze dhe plot dhimbje.
E juaja dhe vetëm e juaja.
Mbyllja është po aq e rëndësishme sa hapja.
Të mbyllesh do të thotë të ndalosh së dhuruari shikime, fjalë dhe madje mendime për atë që ka përfunduar, veçanërisht nëse ju ka lënduar.
Lënia e duhanit nuk është anestezi.
Mbyllja nuk është një dënim.
Mbyllja është akti ekstrem dhe i guximshëm i vazhdimit të ekzistencës së lirë pa lypur shpjegime të tjera të kota të së shkuarës, e cila mund të vazhdojë të flasë vetëm kur të ka mësuar më shumë dashuri.
Pjesa tjetër nuk meriton as një nuhatje të frymës suaj më të lehtë, as dridhjen e sinapsit tuaj më delikate.

Manuela Toto

 

 

Jeto I Lumtur

Artikulli paraprakNë Parkun Që Mbuluan Fletët
Artikulli tjetër“Ndodh, ndonjëherë”