Ballina Poezi Merr fryme

Merr fryme

160

Dhe pastaj merr frymë.
Po, merr frymë.
Merr frymë kur ndjen mungesë ajri, kur kalimi i orëve do të rëndojnë si rrënojat e një jete
të copëtuar.
Merrni frymë kur e qara ju pastron sytë, duke i dhënë dritë të re shikimeve tuaja mbi
botën.
Merr frymë kur zemërimi të djeg duart dhe mendimet, kur mendon se është e
padobishëme, kur mendon se nuk do të mundesh.
Merrni frymë kur frika bllokon këmbët dhe gjestet tuaja, dhe kur këndet e horizonteve të
reja hapen për shqisat tuaja.
Mos kini frikë, është thjesht jeta që rrjedh. Dhe ti merr frymë.
Atje, në atë lëvizje ritmike dhe të vazhdueshme, qendra e Qenies suaj atje është e
mbyllur.
Këtu, përsëri dhe përsëri.
Ishte një frymë që të ngjiz.
Ishte një frymë që të shtyu në dritë.
Ishte një frymë që i dha jetë asaj klithme që sapo lindi, çau një lidhje dhe të ktheu në të
qenit Person.
Merr frymë, ti je gjallë.
Dhe asgjë tjetër nuk ka rëndësi.

Artikulli paraprakUnë di se kush jam
Artikulli tjetërTë mendosh më pak